~İnsan Dilinin Altında Gizlidir~

Tatlı dili olanların dostları her gün biraz daha artar.Söylenmediği müddetçe söze sen hakimsin.Bir kere söylendi mi, o sana hakim olur.Sonradan pişman olmaktansa ağzından çıkan sözlere dikkat et.İnce sözler keskin kılıca benzer.Kalkanın yoksa geri dur.Ağızdan çıkan söz bil ki, yaydan fırlayan ok gibidir.Ok gittiği yerden geri dönmez Seli baştan bağlamak gerek.Ebedî olarak zulmün kapısını kapayan, adaletiyle gönüllere taht kuran Hz Ömer der ki: "Bütün dostları gezdim, gördüm; dili muhafaza etmekten daha iyi dost görmedim.Bilumum elbiseleri giydim, gördüm İffet ve sakınmaktan daha iyi elbise görmedim.Bütün malları gördüm, kanaatten daha iyi mal görmedim.Bütün iyilikleri gördüm, nasihatten daha iyisini görmedim.Nice yemekler tattım, sabırdan lezzetlisini görmedim."

Yorumlar

Bu blogdaki popüler yayınlar

~Haya İmandandır~

Hayadan Hayata Yayılan Güzellik Sevda-yı dildârdan gönül usandı / Güzelim cefadan niçin usanmaz / Demek ki üftadem odlara yandı / Hak’tan haya kılmaz kuldan utanmaz / (Dertli) Yalnızca iyilik getirendir o; yalnızca sevgi biriktirendir… Kat kat şimdilik; dosya dosya güzelliktir hem… Elimizden tuttu mu bir kez yükseltir yükselttikçe kişiliğimizi de yüceltir yüceltilecek kadar… Haya, hayatın güzelliği… ”El-haya ve’l-edeb!” der eskiler; hayasızca bir tavır gördüklerinde, edep dışı bir söz işittiklerinde. Haya ki bir utanma duygusudur; ar ve namus perdesinden bestelenir zaman notalarında. Perde açıldı mı da bir kez; küser sahibine ve kaçar gider coğrafyamızdan bütün güzel nağmelerini toplayarak. Kişi ancak haya sermayesi kadar edîb olur çünki; ancak hayası ölçüsünde müeddeb sayılır. Yakışıksız işlerden alıkoyan da, kötüleri iyi kılan da odur hep. Hayamızı yitirdik ve silinmiş boş...

Filistin Benim Meselem....

"Zalimin sonu yaklaştıkça zulmü artar ve daha da azgınlaşır." Hz. Ali (ra)

Regaip Bolluk Bereket Demektir

Geçen gün ömürdendir Evet; Asr suresinde “Andolsun zamana ki, insan gerçekten büyük bir ziyan içindedir.” buyuruyor Allah Tealâ. Çünkü biz istesek de istemesek de ömür sermayemiz her geçen gün biraz daha eriyor, alıp verdiğimiz her nefeste biraz daha eksiliyor. Fakat ne zamanı durdurmak, ne de ecelimizi ertelemek elimizde olmadığına göre, ömür sermayesinin giderek azalması, neden bizim için bir hüsran olsun? Üstelik sermayenin bir yatırıma dönüştürülmek üzere zaten harcanması, sarf edilmesi gerekmiyor mu? Surenin devamında “Ancak iman edip salih ameller işleyenlerin, birbirlerine hakkı ve sabrı tavsiye edenler”in zarara uğramayacakları beyan buyurularak, bu soruların cevabı veriliyor aslında. Hüsran, zamanın ve ömrün geçip gitmesi ile değil, geçip giden bu sürenin değerlendirilememesi, içinin doldurulamaması ile ilgilidir ve her halükârda buzun eridiğini fark edememenin sonucudur. Öyleyse “geçen gün ömürdendir” hakikatini unutmadan, zamanın ve zamandan bir bölüm olması nede...

2563 "YÂR AĞYÂRSIZ, GÜL DİKENSİZ OLMAZ!"

Bu Blogda Ara